Brazylia

Pierwotnymi mieszkańcami kraju byli Indianie. W czasach konkwisty dotarli tu najpierw Hiszpanie (1499), a rok później Pedro Alvares Cabrai zaanektował te ziemie dla Portugalii. W roku 1532 Martim Alfonso de Sousa założył kolonię Sao Vincente, która była pierwszą z 15 dziedzicznych kapitanii, na jakie podzielono Brazylię. Nazwa kraju (od XVI w.) pochodzi od słowa brasil, które oznaczało twarde żółto-czerwone drewno, będące wówczas towarem eksportowym. Portugalczycy zaczęli zakładać pierwsze plantacje trzciny cukrowej, zmuszając Indian do niewolniczej pracy. Ten fakt oraz nie znane dotychczas na tym kontynencie choroby, które przywlekli ze sobą kolonizatorzy, spowodowały, że miejscowa ludność zaczęła masowo wymierać. Portugalczycy byli zmuszeni sprowadzać do pracy czarnoskórych niewolników z Afryki. Plantacje trzciny cukrowej przynosiły olbrzymie dochody, co spowodowało zainteresowanie Brazylią innych państw: Francji, Holandii i Hiszpanii, które usiłowały skolonizować ten kraj. Brazylia stała się łakomym kąskiem zwłaszcza pod koniec XVII wieku, kiedy w okolicach Sao Paulo odkryto złoto, a na początku XVIII wieku - diamenty. Nastąpił gwałtowny rozwój kraju. W 2 poł. XVIII wieku premier Portugalii Sebastiano José Pombal przeprowadził reformę w państwie, ustalając dla Brazylii jednolity zarząd z wicekrólem na czele. Uporządkował także system skarbowy i sądownictwo, usunął jezuitów oraz zrównał Indian pod względem prawnym z wolną ludnością. Pierwsze powstanie przeciwko Portugalczykom wybuchło w 1789 roku, a w końcu XVIII wieku tendencje niepodległościowe przybrały na sile. Kiedy Napoleon I zajął w roku 1807 Portugalię, król uciekł do Brazylii i w roku 1815 proklamował Królestwo Brazylii pozostające w unii personalnej z Portugalią. Rok później został koronowany jako Jan VI, władca Zjednoczonego Królestwa Portugalii, Brazylii i Algarve. W 1821 roku król powrócił do Portugalii, pozostawiając swego syna Pedra jako regenta. Portugalia chciała przywrócić Brazylii status kolonialny, ale przeciwko temu zbuntowała się ludność. W wyniku zamieszek Pedro ogłosił w roku 1822 niepodległość Brazylii i został wybrany na pierwszego cesarza jako Pedro I. W roku 1824 uchwalono konstytucję. Pozycja władcy nie była zbyt silna. W latach 1826-1828 oderwał się od Brazylii Urugwaj (w wyniku wojny Brazylii z Argentyną), a w kraju trwały niepokoje. Cesarz zmuszony był do abdykacji (1831) na rzecz pięcioletniego syna Pedra II, który panował prawie 50 lat. W roku 1889 w wyniku zamachu stanu obalono władzę cesarską i proklamowano republikę. Dwa lata później (1891) ogłoszono nową konstytucję wzorowaną na słynnej konstytucji Stanów Zjednoczonych. Na przełomie XIX i XX wieku nastąpił szybki rozwój kraju. Do trzciny cukrowej doszły dwa inne bogactwa: kawa i kauczuk. Brazylia potrzebowała rąk do pracy - z całej Europy ściągały rzesze robotników. W czasie I wojny światowej opowiedziała się po stronie ententy, a w czasie II wojny światowej walczyła po stronie aliantów. Od roku 1930 dyktatorską władzę w kraju sprawował Getúlio Vargas (dwa razy zmieniał w tym celu konstytucję). Wprawdzie po zakończeniu II wojny Vargas stracił prezydenturę, ale powrócił w roku 1950 (w wyniku wyborów) i rządził krajem do 1954 roku, kiedy to popełnił samobójstwo (w kraju szalała inflacja, co wykorzystywała skrajna prawica, próbując pozbawić go władzy). W roku 1960 nastąpił doniosły akt w historii kraju - przeniesienie stolicy z Rio de Janeiro do specjalnie w tym celu wybudowanego miasta, Brasilii. . Niestabilność polityczna trudności gospodarcze doprowadziły w roku 1964 do zamachu stanu, w wyniku którego przez blisko 10 lat krajem rządzi- wojskowi. Brazylia była zawsze krajem przyjaznym Polakom. Nasilenie polskich ruchów emigracyjnych nastąpiło w czasie tzw. gorączki brazylijskiej w latach 1889-1914, a także po obu wojnach światowych. Głównym ośrodkiem Polonii brazylijskiej jest Kurytyba.